Berntsen Mulder Advocaten logo

Afbeelding

Berntsen Mulder header afbeelding
12 mei 2011

Tweet doet de parkiet

‘Tweet, tweet’..........., hebt u ze al gehoord? Die parkieten in Alphen aan den Rijn? Niet één of twee, maar een behoorlijk aantal bij elkaar. Het getwitter is niet van de lucht.

Waar ze het over hebben? Over de gewone dingen des levens natuurlijk! Waar de lekkerste zaadjes te vinden zijn, waar een goede schuilplaats is. Wie het met wie doet (altijd een populair onderwerp). Kortom, over niets bijzonders, maar een dag is er snel mee gevuld.

Geweldig sociale diertjes zijn die parkieten. Klitten graag bij elkaar. Met zijn allen in een boom, waar ze schuilen voor de nacht. Soms wel met duizenden tegelijk (waargenomen in de grote steden).
En dan... , een enkele tweet... en de hele kolonie stijgt plotseling op en vliegt weg. Waarom? Om niets eigenlijk, gewoon vanwege die ene tweet; gewoon, omdat iedereen het doet. Geweldige followers zijn die parkieten.

Het leuke van de parkiet is dat ie ook heel goed alleen kan zijn. Dat weet ik, omdat wij vroeger thuis een parkiet hadden: Piet (goh, wat waren wij toch origineel met die naam, hé?). Piet zat alleen in zijn kooi. Samen met zijn spiegel. Piet had daar genoeg aan. Zat de hele dag tegen zichzelf in de spiegel te twitteren en kon er geen genoeg van krijgen. En waar dat dan over ging? Over de gewone dingen des levens natuurlijk. Een enorme egokicker was die Piet.

Maar heel soms klonk zijn getweet anders. Zangeriger. Dromerig bijna. Getjilp in 5 - 7 - 5 lettergrepen. Dan leek het of hij echt wat te melden had. Een haiku (twaiku op zijn tweets), een ogenblik ervaring, geïnspireerd door Zen.
Bijvoorbeeld: # water twijfelt niet / tussen licht en duisternis / het stroomt door beide#
Toch leuk, zo’n parkiet.